VZW Zottegemsepoezenvrienden
Ondernemingsnummer : 0810.583.369
Onze mascotte “Max”
Uit eerbied en respect
In memorial † 03/02/2007
Het verhaal van Max
Max komt van de poezenboot uit Gent. Hij was aangereden door een auto en was er erg aan toe. Hij had een zware hersenschudding opgelopen en heeft weken in een donkere kooi gelegen.
Dank zij de goede zorgen op de boot is hij er terug bovenop gekomen. Ik was al een paar keer gaan kijken toen de vrijwilligers hem verzorgden en hij was toch zo blij als er iemand bij hem kwam. Mijn gedachten bleven maar bij Maxken en toen hij eindelijk gezond verklaard werd nam ik het besluit hem te adopteren.
We kochten een kattenhuisje voor hem en 2 dagen voor Kerstavond in 2006 mochten we hem eindelijk meenemen naar huis. De eerste 2 dagen was hij wat schuw en hij had ook evenwichtsstoornissen door zijn ongeval. Maar de 3de dag kwam hij ons ’s morgens begroeten (want hij had het voorrecht om in de living te slapen). Na een paar dagen zagen we zelfs dat zijn evenwichtsstoornissen beterden, na een weekje begon hij zelfs weer te spelen met muisjes en balletjes. ’s Avonds vertoefde hij graag in de zetel bij ons. We zagen dat het goed was en waren door het dolle heen. Vijf weken later begon hij te braken en zijn we met hem naar de dierenarts gegaan, waar hij medicijnen kreeg voor zijn maag. Het ging na 2 dagen terug wat beter maar een weekje later begon hij weer te braken, was hij zwaar ziek, meer dan 40 graden koorts en terug naar de dierenarts. Bloedanalyse wees uit dat hij buikvliesontsteking had en er eigenlijk niks meer aan te doen was. Onze wereld stortte toen in elkaar, we hebben hem nog een weekje kunnen houden dankzij medicijnen, maar toen kwam het moeilijke Maxken uit zijn lijden verlossen. Zaterdag 3 februari 2007 hebben we hem moeten laten inslapen.
Het was zo’n lieve poes, blij dat hij een tweede kans kreeg en zoveel liefde kon geven.
Maxken je bent voorgoed uit ons midden, maar voor altijd in ons hart. We missen je nog elke dag.
Je baasjes, Nadine en Wim
Twee dagen later kregen we een kaartje met een foto en gedichtje van onze dierenarts Stefan,
we waren echt ontroerd, lees mee wat hij schreef :
Als twee grote ogen je vragen :
“Help me, want ik voel me niet zo fijn”,
Mag je dan, terwijl je zelf voelt dit is het einde
egoistisch zijn ?
Als je van de arts hoort
“Dit komt nooit meer goed”,
en hij krijgt steeds meer pijn,
Mag je dan, omdat je hem niet wilt missen
egoistisch zijn ?
Als twee lieve ogen zich sluiten gaan,
voorgoed, en je voor de laatste keer met hem
naar huis toe moet,
Met de doos in je handen en een hart vol pijn
Dan probeer je jezelf te overtuigen :
“Dit is het beste, ik mocht niet
egoistisch zijn ?”
Slechts enkele weken was hij bij ons
Maar elke dag was een feest en al die fijne weken……..
Is hij zelf niet één keer egoistisch geweest.
Stefan, Bram en Bart
Dierenartspraktijk Animalis
Zottegem
